5. Chris en Selma verkennen het huis en krijgen een cadeautje

 Chris en Selma proberen zo goed en zo kwaad als het gaat het huis wat meer bewoonbaar te maken. Ondanks het vuil en ondanks dat alles versleten is, zijn ze heel blij met hun nieuwe huis. Het is zo ruim en het ligt in een prachtige natuur. 

Het heeft allemaal alleen een verfje nodig. Maar voorlopig hebben ze nog geen geld voor verf. 

"Wat moeten wij met zo'n berg appels doen? " vraagt Chris, "Ik hou niet eens zo van appels."

"Appelmoes, appeltaart, appelflappen, zoiets?"

"Weet jij dan hoe dat moet?"

"Nee maar er staan kookboeken in de kast. En ook boeken over een moestuin aanleggen. En over autoreparatie. Als die ouwe roestbak nog te repareren is, het ziet er wel erg sloopwaardig uit." 

Er staan overal foto's van vreemde mensen in huis. 

"Wie zouden dat allemaal zijn? Familieleden van Gerda?"

"Ik vind het eigenlijk wel een beetje raar om te slapen onder de foto's van mensen die ik niet eens ken."

Ze besluiten alles toch nog maar even te laten zoals het is. Later kunnen ze alles meer naar hun eigen smaak inrichten, als ze wat geld verdiend hebben. 

Er is een kamer met een naaimachine. "Dit wordt later de kinderkamer!" zegt Chris. Kinderen in dit vochtige huis? Daar wil Selma nog maar even mee wachten. 

 Selma gaat de schuur verkennen. En wat blijkt? Er staat een fiets! Ze hebben vervoer! 

Een fiets met plastic bloemen. Die is natuurlijk van Gerda geweest. De banden moeten worden opgepompt, verder lijkt hij wel in orde. 

Er staan heel veel dozen in de schuur. Wat zou daar allemaal in zitten? Een werkbank met gereedschap is er ook. Eerst hadden ze helemaal niets, en nu hebben ze ineens heel veel. Er valt nog veel te ontdekken.  

En wat staat hier voor een raar antiek ding? Is dat een telefoon? 

Hoe werkt dat? Er zit geen schermpje op. 

Op dat moment begint het apparaat te rinkelen. Chris pakt de hoorn op en krijgt Maggie aan de lijn. 

Ze wil weten wat hij bedoelt met een tikkie. Na wat heen en weer gepraat begrijpt ze dat ze willen betalen voor de boodschappen. "Oh nee, geen sprake van. Dit is ons welkomstgeschenk. Welkom in de buurt! We hopen dat jullie hier heel gelukkig zullen worden. En als we ergens mee kunnen helpen, dan roep je maar hoor, we wonen aan de overkant."

Wat een aardige mensen! 

In de tuin staat een vreemde roestige kuip. Het blijkt een soort van primitieve jacuzzi te zijn. Chris vult hem met water en steekt het vuurtje eronder aan. Selma besluit er meteen even in te gaan, ze is moe van het poetsen en opruimen en dit lijkt haar wel ontspannend. 

Ze zit heerlijk met haar ogen dicht in het warme water. Wat een luxe! Dit is helemaal van ons! 

En dan komt er ineens iemand naast haar zitten. Het is Kees. 

"Je mag niet plassen in bad hè?" zegt hij. 

Selma weet niet hoe snel ze het water uit moet. 

Ze kleedt zich aan en hoort Chris roepen: "Kijk eens wat Kees voor ons heeft meegenomen?"

"Die zwarte heet Brutus en die gevlekte is Lucretia. We mogen ze houden en we kunnen ermee fokken. Kees heeft ook voer meegebracht, dus voorlopig hebben we geen kosten."

"Maarre... zijn ze niet een beetje erg groot?"

"Ja maar dat is juist fijn, het zijn goede waakhonden." 

Nou, een waakhond kan Selma wel gebruiken, ze griezelt van de nieuwe buurman. Maar dan ziet ze hem met de honden en beseft dat dat niet gaat werken. 

Tegen Kees zullen ze haar niet beschermen... 

Maar het zijn vriendelijke honden, ze voelen zich meteen thuis. Voorlopig wonen ze in de schuur. 

Zouden ze niet te verschillend zijn om mee te fokken? Hoe zouden de puppies eruit gaan zien? 

In ieder geval kunnen ze die avond in een schoon bed slapen en dat is wel zo comfortabel na al die tijd op de bank slapen. Eerst bij Selma's moeder en toen hier in dit huis.