Selma en Christoffel Vroeghindeweij zijn al jong getrouwd. Ze wonen in een eenvoudig flatje in de stad. Het valt niet mee om iedere maand de huur op te brengen. Christoffel verdient maar heel weinig als magazijnbediende bij een handel in autobanden. En Selma is schoonmaakster in een ziekenhuis.
Het is iedere maand weer puzzelen om alle rekeningen te kunnen voldoen.
Als Selma uit haar werk komt, is ze vaak doodop.
In plaats van ander werk te zoeken brengt hij hele dagen door voor de televisie of hij speelt spelletjes op zijn computer. Dit tot grote ergernis van Selma. De rekeningen stapelen zich op. En de koelkast is leeg.
Maar een ongeluk komt nooit alleen. Er breekt brand uit en de flat is onbewoonbaar. Ze zijn al hun spulletjes kwijt en trekken tijdelijk bij de moeder van Selma in. Die heeft maar een heel klein huisje en ze slapen op de bank. Ze krijgen er allebei pijn in hun rug van. En het gemopper van Selma's moeder dat Chris maar een nietsnut is, die niet eens de kost kan verdienen, maakt het niet gezelliger in huis.
Er komt een brief van de verzekeringsmaatschappij, ze krijgen $20.000 als vergoeding voor hun verloren inboedel. Dat is natuurlijk bij lange na niet genoeg om opnieuw te beginnen.
Maar dan leest Chris iets in de krant:
BOERDERIJ TE KOOP
Vraagprijs: $ 20.000
Karakteristieke boerderij met stal en moestuin, compleet gemeubileerd in originele stijl. In rustige omgeving, gelegen aan een visrijke beek. Heeft wat achterstallig onderhoud. Een ideale kans voor de handige doe-het-zelver.
Selma is meteen enthousiast. "Dan ga ik hondjes fokken, dat heb ik altijd al gewild!"
Ze besluiten meteen te bellen en ongezien kopen ze het huis, gelegen aan het Heidepad 1 in Zilvermeer. Nu nog zien hoe ze er moeten komen. Dat blijkt nog niet zo gemakkelijk. Er staat ze een treinreis van zes uur te wachten en daarna moeten ze nog met een bus. Maar dat gaat helemaal goed komen. Ze pakken meteen hun koffers, veel spullen hebben ze niet, dus dat is zo gedaan, waarna ze afscheid nemen van Selma's moeder, nadat ze haar hartelijk bedankt hebben voor de genoten gastvrijheid. Christoffel probeert hierbij niet al te schijnheilig te kijken. Hij een nietsnut? Ha! Ze zal eens zien hoe hij met zijn twee rechterhanden een boerenbedrijfje gaat opzetten!